Ik veronderstel dat dit één van mijn laatste posts (zo niet de laatste) in Nieuw Zeeland zal zijn. Aangezien ik deze middag uit mijn kotje wordt gezet, en ik dus geen gratis internet meer heb de komende weken, zal ik niet al te veel tijd meer hebben hier af en toe eens iets neer te planten.
De komende twee nachten ga ik mij nog even laten verwennen in een mooie Bed & Breakfast hier in Auckland (dank u mama) en woensdag komt Pieter hier toe, waarop we naar Christchurch vliegen om dan helemaal terug naar Auckland te rijden. Als er niets misloopt met zijn vluchten natuurlijk...
Ik wil nog eventjes iedereen bedanken die geinteresseerd mijn blog gevolgd heeft de voorbije maanden, en vooral de mensen die af en toe ook eens een reactietje achterlieten. Het was heel leuk toch nu en dan nog eens iets van het thuisfront te vernemen. Ook iedereen die mij kaartjes heeft gestuurd: nen hele dikke merci, ze werden enorm gewaardeerd.
Anyway, ik veronderstel dat ik jullie allemaal binnen een paar weekjes wel terugzie! Ik kijk er al wel naar uit hoor...
maandag 7 juli 2008
zaterdag 5 juli 2008
En dan ben je plots afgestudeerd...
Merkwaardig gevoel... Zeer merkwaardig...
Nja, op naar de volgende fase dan maar zeker? Of allez ja, eerst nog een jaartje verder studeren en dan op naar de volgende fase :-)
Langs deze weg trouwens ook proficiat voor al mijn vriendjes/vriendinnetjes/collegae!
Nja, op naar de volgende fase dan maar zeker? Of allez ja, eerst nog een jaartje verder studeren en dan op naar de volgende fase :-)
Langs deze weg trouwens ook proficiat voor al mijn vriendjes/vriendinnetjes/collegae!
donderdag 3 juli 2008
Auckland après-Erasmus
Het is hier maar stilletjes.
Eergisteren afscheid genomen van de Hollandse meisjes. Gisteren Astrid gaan uitzwaaien. En een groot deel van onze andere vrienden hier waren al eerder op reis/naar huis vertrokken.
Het maakt je een beetje nostalgisch, je herinnert je de eerste keer dat je door Queen street liep, of de eerste rondleiding aan de unief, of je eerste contacten met de mensen die uiteindelijk je beste vrienden werden. Of je beseft steeds meer en meer dingen "voor de laatste keer" gebeuren, zoals het laatste bezoekje aan Astrids kot, het laatste bezoek aan een bepaalde bar, laat staan de laatste contacten met mensen waarmee je je zo hard geamuseerd hebt en die je waarschijnlijk nooit van je leven meer gaat terugzien. Maar tegelijkertijd is er natuurlijk ook steeds het besef dat ik er gewoon dankbaar moet voor zijn dat ik het allemaal heb mogen meemaken. En daarvoor ben ik ONTZETTEND gelukkig!
Astrids vertrek is trouwens ook niet van een leien dakje verlopen. Normaal had ze gisterenavond (woensdag) om 23u15 haar vlucht naar Shanghai (en van daar naar Amsterdam). Komt ze op de luchthaven toe, staat haar vlucht niet op het bord. Zij naar de infobalie. Blijkbaar was die vlucht al sinds februari geannuleerd en niemand had haar daar ooit van op de hoogte gebracht. Nu mogen jullie eens één keer raden bij welke luchtvaartmaatschappij ze had geboekt... Anyway, gelukkig stond er een hele vriendelijke meneer van air new zealand achter de balie, die meteen op zoek ging naar een alternatief. Eerste vlucht over Shanghai was pas de volgende dag, vlucht over Hong Kong van die avond zat vol, maar er was nog een vlucht over LA die eigenlijk al aan het boarden was toen zij daar toekwam, maar waarop wel nog plaats was. Speciaal check in terug geopend voor haar en dan een rush door de luchthaven om die vlucht nog te kunnen halen. Al bij al nog een groot geluk bij een ongeluk want ze komt nu uiteindelijk 2u vroeger thuis en heeft ze niet moeten betalen voor overgewicht aan bagage (had ze over azië gevlogen, dan had ze 8kg te veel bijgehad, over de VS mag je echter 40kg meenemen).
Het is nog maar eens een anecdote over de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Nieuw Zeelanders. (En de onbekwaamheid van KLM. En ja, ik vlieg ook weer met KLM naar huis, maar er zijn inmiddels al zware controles gedaan naar het bestaan van mijn vlucht terug, en dat blijkt tot hier toe OK.) Ik heb het al gezegd denk ik, en het is al heel wat vaker uit mijn posts hier gebleken, maar als ik mij, naast de schoonheid van het land zelf één ding van NZ ga blijven herinneren, dan is het de vriendelijkheid van de mensen. Ik denk dat ik gerust kan stellen dat ik mij nog nooit in mijn leven ergens zo welkom heb gevoeld (buiten bij familie en dichte vrienden enzo uiteraard, ik bedoel globaal gezien). Een ander recent voorbeeldje is het laatste rechtenfeestje hier, dat plaatsvond de avond toen Astrid en ik terugkwamen van Fiji (en de avond voordat de Hollandse meisjes vertrokken, wat dus een perfect afscheidsfeestje vormde). Toen we toekwamen aan de bar waar het feestje plaatsvond, bleek een hele rij voor de deur te staan, en weigerden de buitenwippers nog nieuwe mensen binnen te laten. Toen de mensen van de studentenorganisatie echter zagen dat wij (als "the foreign students") ook voor de deur stonden, werd meteen geregeld dat ze voor ons een uitzondering maakten. Hup, wij binnen zonder verder aanschuiven...
Ik ben fan voor het leven!
Eergisteren afscheid genomen van de Hollandse meisjes. Gisteren Astrid gaan uitzwaaien. En een groot deel van onze andere vrienden hier waren al eerder op reis/naar huis vertrokken.
Het maakt je een beetje nostalgisch, je herinnert je de eerste keer dat je door Queen street liep, of de eerste rondleiding aan de unief, of je eerste contacten met de mensen die uiteindelijk je beste vrienden werden. Of je beseft steeds meer en meer dingen "voor de laatste keer" gebeuren, zoals het laatste bezoekje aan Astrids kot, het laatste bezoek aan een bepaalde bar, laat staan de laatste contacten met mensen waarmee je je zo hard geamuseerd hebt en die je waarschijnlijk nooit van je leven meer gaat terugzien. Maar tegelijkertijd is er natuurlijk ook steeds het besef dat ik er gewoon dankbaar moet voor zijn dat ik het allemaal heb mogen meemaken. En daarvoor ben ik ONTZETTEND gelukkig!
Astrids vertrek is trouwens ook niet van een leien dakje verlopen. Normaal had ze gisterenavond (woensdag) om 23u15 haar vlucht naar Shanghai (en van daar naar Amsterdam). Komt ze op de luchthaven toe, staat haar vlucht niet op het bord. Zij naar de infobalie. Blijkbaar was die vlucht al sinds februari geannuleerd en niemand had haar daar ooit van op de hoogte gebracht. Nu mogen jullie eens één keer raden bij welke luchtvaartmaatschappij ze had geboekt... Anyway, gelukkig stond er een hele vriendelijke meneer van air new zealand achter de balie, die meteen op zoek ging naar een alternatief. Eerste vlucht over Shanghai was pas de volgende dag, vlucht over Hong Kong van die avond zat vol, maar er was nog een vlucht over LA die eigenlijk al aan het boarden was toen zij daar toekwam, maar waarop wel nog plaats was. Speciaal check in terug geopend voor haar en dan een rush door de luchthaven om die vlucht nog te kunnen halen. Al bij al nog een groot geluk bij een ongeluk want ze komt nu uiteindelijk 2u vroeger thuis en heeft ze niet moeten betalen voor overgewicht aan bagage (had ze over azië gevlogen, dan had ze 8kg te veel bijgehad, over de VS mag je echter 40kg meenemen).
Het is nog maar eens een anecdote over de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Nieuw Zeelanders. (En de onbekwaamheid van KLM. En ja, ik vlieg ook weer met KLM naar huis, maar er zijn inmiddels al zware controles gedaan naar het bestaan van mijn vlucht terug, en dat blijkt tot hier toe OK.) Ik heb het al gezegd denk ik, en het is al heel wat vaker uit mijn posts hier gebleken, maar als ik mij, naast de schoonheid van het land zelf één ding van NZ ga blijven herinneren, dan is het de vriendelijkheid van de mensen. Ik denk dat ik gerust kan stellen dat ik mij nog nooit in mijn leven ergens zo welkom heb gevoeld (buiten bij familie en dichte vrienden enzo uiteraard, ik bedoel globaal gezien). Een ander recent voorbeeldje is het laatste rechtenfeestje hier, dat plaatsvond de avond toen Astrid en ik terugkwamen van Fiji (en de avond voordat de Hollandse meisjes vertrokken, wat dus een perfect afscheidsfeestje vormde). Toen we toekwamen aan de bar waar het feestje plaatsvond, bleek een hele rij voor de deur te staan, en weigerden de buitenwippers nog nieuwe mensen binnen te laten. Toen de mensen van de studentenorganisatie echter zagen dat wij (als "the foreign students") ook voor de deur stonden, werd meteen geregeld dat ze voor ons een uitzondering maakten. Hup, wij binnen zonder verder aanschuiven...
Ik ben fan voor het leven!
woensdag 2 juli 2008
Bula!
Na de afloop van onze examens besloten Astrid en ik eens een tripje naar Fiji te maken. Dat ligt hier toch in de buurt (3u vliegen) en waar het in Auckland deze dagen veel regent en zwaar afgekoeld is, is het in Fiji elke dag tropisch warm en het grootste deel van de tijd zonnig.
Fiji bestaat uit 322 eilandjes en iets meer dan 500 "islets" (minimini-eilandjes, in feite gewoon zandbanken/rotsen die uitsteken uit het water). Daarvan besloten wij de Yasawa-eilandengroep te bezoeken. Een groot deel van het toerisme in Fiji speelt zich af om en grond grote "vijf sterren resorts", de resorts in de Yasawa-eilandengroep richten zich echter vooral op backbackers en zijn eerder basic (hoe verder naar het noorden toe, hoe meer afgesloten van de bewoonde wereld men komt: geen internet, geen gsm-verbinding en vaak slechts zeer beperkte electriciteit).
Op 22 juni vertrokken we dus uit Auckland, op weg naar Nadi (de grootste luchthaven/havenstad op het hoofdeiland (Viti Levu), vanwaar de ferry's naar de kleinere eilandjes vertrekken. Doordat het weer in Auckland die daag enorm slecht was (storm en regen) vertrokken we met een vertraging van 2u waardoor we pas tegen 1u s nachts in Nadi toekwamen. Desondanks was het nog steeds ontzettend warm toen we uit het vliegtuik stapten. Jeeeej... bikini, hou je maar al klaar :-)
De volgende dag konden we dan op de ferry (de Yasawa flyer, een grote catamaran)op weg naar onze resorts.
Eerste stop: Long Beach resort op Matacawalevu Island
(4u varen van Nadi, helemaal in het Noorden van de Yasawa groep dus)
We hadden een twee persoonskamer geboekt (die ietsje duurder waren dan de dorms). Bij onze aankomst bleek echter dat de twee persoonskamer bestond uit een hutje (Bure), uit stro, zonder electriciteit en met grote rodent-vallen tegen de "muren" :-s De dorms daarentegen bestonden uit steen en hadden wel een paar uur per dag electriciteit. Ach ja, zoals de mevrouw het zei, a real Fiji-experience, en het was maar voor twee nachten... Voor de rest was het resort echt wel mooi. Heel erg rustig (toen we toekwamen zat er 10 man), en met een prachtig strand (we bevonden ons in feite in een klein baaitje, waar het water heel kalm en helder was, en bij laag tij kon je in feite gewoon naar de andere kant van de baai wandelen/zwemmen, naar een strandje aan de overkant). De tweede dag maakten we een gegidst uitstapje naar een klein dorpje op hetzelfde eiland, waar een honderdtal mensen wonen en met een kostschooltje, waar een hele hoop kindjes van andere eilandjes naartoe komen. Op weg terug kwamen we kokosnootplukkers tegen, die met alle plezier voor ons in de boom wilden kruipen en een kokosnoot voor ons openden.
Dag drie maakten we een uitstapje naar de blue lagoon, het strand waar de gelijknamige film, waar het water effectief nog blauwer is, en waar het prachtig snorkelen is. Na een fantastische vis-barbeque op het strandje aan de overkant van de baai, vertrokken we die namiddag naar ons volgende resort.
Tweede stop: Korovou Eco Tour Resort op Naviti Island
Een half uurtje varen naar het zuiden toe.
Dit resort had al een hoop meer faciliteiten dan het vorige, wat meer uren electriciteit, een eigen badkamer en een zwembad! (Wat wel eens een leuke afwisseling was met al het zoute water).
De dag na onze aankomst maakten we een snorkeltripje, in de hoop mantaroggen te zien. Die zijn we echter jammer genoeg niet tegengekomen, maar het snorkelen over de coral-garden (waarlijk een tuin van koralen) was ronduit prachtig.
De rest van ons verblijf in Korovou brachten we in feite grotendeels door aan het zwembad, met nog een klein uitstapje naar Honeymoon beach, een strandje aan de overkant van de heuvel achter ons resort.
Derde stop: Beachcomber op het gelijknamige islet
Beachcomber was drie uur varen naar het Zuiden toe, dus nog maar op een half uurtje van het hoofeiland verwijderd. dit eilandje is in feite niet meer dan een grote, begroeide zandbank in de oceaan die volledig wordt ingepalmd door het gelijknamige resort. Op nog geen 10 minuten kan je helemaal rondwandelen. Beachcomber staat vooral bekend al party-island. Bleek dat er voornamelijk veel jonge Engelsen zaten (18 a 19 jarigen die net high school achter de rug hebben en voor de start van de unief nog eens gaan rondtrekken in Australië/NZ met uitstapje naar Fiji). Overdag waren er meer dan genoeg waterativiteiten te doen om de dag te vullen: snorkeltripjes, oceankajak, wakeboarden (om er maar een paar op te noemen die wij deden, maar er was veel meer keus) en elke avond was er wel één of andere show (vuurdans, buladans (bula betekent hallo, welkom),...). De rest van de avond was het groot feest in de bar, maar wij besloten dat de eerste twee avonden maar aan ons voorbij te laten gaan. De derde avond leerden we echter een Vlaming kennen bij het avondmaal, die 3 jaar in NZ had gewerkt en nu terug naar België komt om te beginnen werken vlak bij mij thuis en bij iemand die ik een beetje ken. Dat moest gevierd worden! Gevolg: Emma moest de volgende dag met een geweldige kater op de catamaran naar het hoofeiland. In plaats van rechtstreeks naar het hoofdeiland te varen (een half uurtje) deed die echter nog een hoop andere eilandjes aan waardoor we in totaal 2u moesten varen. De eerste woorden van de kapitein toen we aan boord zaten: eerste half uur wind en golven van opzij, dus we verwachten "some heavy rocking and a lot of sprays coming over the sides, please stay seated as much as possible". Nooooooo
Nou ja, we overleefden het en geraakten safe and sound weer thuis in Auckland.
Fiji was zalig, warm en relaxed! Auckland is koud en eenzaam nu iederéén naar huis is. Ik kijk al uit naar de komst van het vriendje!
Foto's vind je hier!
Fiji bestaat uit 322 eilandjes en iets meer dan 500 "islets" (minimini-eilandjes, in feite gewoon zandbanken/rotsen die uitsteken uit het water). Daarvan besloten wij de Yasawa-eilandengroep te bezoeken. Een groot deel van het toerisme in Fiji speelt zich af om en grond grote "vijf sterren resorts", de resorts in de Yasawa-eilandengroep richten zich echter vooral op backbackers en zijn eerder basic (hoe verder naar het noorden toe, hoe meer afgesloten van de bewoonde wereld men komt: geen internet, geen gsm-verbinding en vaak slechts zeer beperkte electriciteit).
Op 22 juni vertrokken we dus uit Auckland, op weg naar Nadi (de grootste luchthaven/havenstad op het hoofdeiland (Viti Levu), vanwaar de ferry's naar de kleinere eilandjes vertrekken. Doordat het weer in Auckland die daag enorm slecht was (storm en regen) vertrokken we met een vertraging van 2u waardoor we pas tegen 1u s nachts in Nadi toekwamen. Desondanks was het nog steeds ontzettend warm toen we uit het vliegtuik stapten. Jeeeej... bikini, hou je maar al klaar :-)
De volgende dag konden we dan op de ferry (de Yasawa flyer, een grote catamaran)op weg naar onze resorts.
Eerste stop: Long Beach resort op Matacawalevu Island
(4u varen van Nadi, helemaal in het Noorden van de Yasawa groep dus)
We hadden een twee persoonskamer geboekt (die ietsje duurder waren dan de dorms). Bij onze aankomst bleek echter dat de twee persoonskamer bestond uit een hutje (Bure), uit stro, zonder electriciteit en met grote rodent-vallen tegen de "muren" :-s De dorms daarentegen bestonden uit steen en hadden wel een paar uur per dag electriciteit. Ach ja, zoals de mevrouw het zei, a real Fiji-experience, en het was maar voor twee nachten... Voor de rest was het resort echt wel mooi. Heel erg rustig (toen we toekwamen zat er 10 man), en met een prachtig strand (we bevonden ons in feite in een klein baaitje, waar het water heel kalm en helder was, en bij laag tij kon je in feite gewoon naar de andere kant van de baai wandelen/zwemmen, naar een strandje aan de overkant). De tweede dag maakten we een gegidst uitstapje naar een klein dorpje op hetzelfde eiland, waar een honderdtal mensen wonen en met een kostschooltje, waar een hele hoop kindjes van andere eilandjes naartoe komen. Op weg terug kwamen we kokosnootplukkers tegen, die met alle plezier voor ons in de boom wilden kruipen en een kokosnoot voor ons openden.
Dag drie maakten we een uitstapje naar de blue lagoon, het strand waar de gelijknamige film, waar het water effectief nog blauwer is, en waar het prachtig snorkelen is. Na een fantastische vis-barbeque op het strandje aan de overkant van de baai, vertrokken we die namiddag naar ons volgende resort.
Tweede stop: Korovou Eco Tour Resort op Naviti Island
Een half uurtje varen naar het zuiden toe.
Dit resort had al een hoop meer faciliteiten dan het vorige, wat meer uren electriciteit, een eigen badkamer en een zwembad! (Wat wel eens een leuke afwisseling was met al het zoute water).
De dag na onze aankomst maakten we een snorkeltripje, in de hoop mantaroggen te zien. Die zijn we echter jammer genoeg niet tegengekomen, maar het snorkelen over de coral-garden (waarlijk een tuin van koralen) was ronduit prachtig.
De rest van ons verblijf in Korovou brachten we in feite grotendeels door aan het zwembad, met nog een klein uitstapje naar Honeymoon beach, een strandje aan de overkant van de heuvel achter ons resort.
Derde stop: Beachcomber op het gelijknamige islet
Beachcomber was drie uur varen naar het Zuiden toe, dus nog maar op een half uurtje van het hoofeiland verwijderd. dit eilandje is in feite niet meer dan een grote, begroeide zandbank in de oceaan die volledig wordt ingepalmd door het gelijknamige resort. Op nog geen 10 minuten kan je helemaal rondwandelen. Beachcomber staat vooral bekend al party-island. Bleek dat er voornamelijk veel jonge Engelsen zaten (18 a 19 jarigen die net high school achter de rug hebben en voor de start van de unief nog eens gaan rondtrekken in Australië/NZ met uitstapje naar Fiji). Overdag waren er meer dan genoeg waterativiteiten te doen om de dag te vullen: snorkeltripjes, oceankajak, wakeboarden (om er maar een paar op te noemen die wij deden, maar er was veel meer keus) en elke avond was er wel één of andere show (vuurdans, buladans (bula betekent hallo, welkom),...). De rest van de avond was het groot feest in de bar, maar wij besloten dat de eerste twee avonden maar aan ons voorbij te laten gaan. De derde avond leerden we echter een Vlaming kennen bij het avondmaal, die 3 jaar in NZ had gewerkt en nu terug naar België komt om te beginnen werken vlak bij mij thuis en bij iemand die ik een beetje ken. Dat moest gevierd worden! Gevolg: Emma moest de volgende dag met een geweldige kater op de catamaran naar het hoofeiland. In plaats van rechtstreeks naar het hoofdeiland te varen (een half uurtje) deed die echter nog een hoop andere eilandjes aan waardoor we in totaal 2u moesten varen. De eerste woorden van de kapitein toen we aan boord zaten: eerste half uur wind en golven van opzij, dus we verwachten "some heavy rocking and a lot of sprays coming over the sides, please stay seated as much as possible". Nooooooo
Nou ja, we overleefden het en geraakten safe and sound weer thuis in Auckland.
Fiji was zalig, warm en relaxed! Auckland is koud en eenzaam nu iederéén naar huis is. Ik kijk al uit naar de komst van het vriendje!
Foto's vind je hier!
dinsdag 17 juni 2008
*lelijk woord naar keuze* - KLM
Degenen die mijn blog/mijn erasmus van in het begin hebben gevolgd, herinneren zich misschien dat ik op weg naar NZ heb vastgezeten in China. En dat dat een vrij onaangename ervaring was, met KLM die ons ter plaatse absoluut geen info verschafte, en wij passagiers, die uiteindelijk zelf naar een nieuwe vlucht op zoek gingen. Bovendien bleek, toen ik uiteindelijk in NZ aankwam dat mijn bagage verloren was. Omwille van dit alles maakte ik een aantal (zeer basische) kosten, die KLM vandaag gedeeltelijk weigert te betalen. Dit omdat ik geen rekeningetje kan aantonen.
Het gaat om mijn taxirit tussen de luchthaven en het stadscentrum (normaal ging iemand van de universiteit mij komen afhalen van de luchthaven, maar dit moest minstens een week op voorhand aangevraagd worden. Omdat ik uiteindelijk meer dan een dag te laat aankwam, kon deze afspraak niet meer tijdig verzet worden en moest ik een taxi nemen). Iemand al ooit eens een rekeningetje van een taxichauffeur gekregen?
Daarnaast betreft het mijn overnachting de eerste nacht in NZ (hier hetzelfde verhaal, ging normaal door de unief geregeld worden, maar werd gecanceled door mijn te late aankomst + ik kon die dag van aankomst zelf ook niemand meer bereiken van de unief omdat ik hier pas om 8u s avonds toekwam). Dit is het enige aspect dat ik misschien nog kan begrijpen dat ze het niet terugbetalen. Anderzijds heb ik hen wel de website van de jeugdherberg doorgesuurd - met de prijzen, maja, kan natuurlijk niet bewijzen dat ik er echt geweest ben.
En ten derde gaat het over mijn GSM kosten in China. Normaal moet KLM je een telefoon ter beschikking stellen wanneer je zo lang vast geraakt, maar dat hebben ze niet gedaan. Ik heb dus mijn GSM moeten gebruiken, en aangezien bellen tussen China en België 5 euro per minuut kost, was dat een vrij dure grap. Omdat ik met een betaalkaart telefonee, kon ik hen enkel de roaming tarieven opsturen, en geen bewijs van concrete telefoontjes, dus wederom geweigerd...
De kosten die ik hen heb doorgerekend waren heel redelijk. Ik nam een gedeelde taxi, in plaats van een voor mezelf, ik sliep in een jeugdherberg in plaats van een hotel en ik rekende maar 50 euro gsm kosten aan, dwz tien minuten bellen, dat toch wel een absoluut minimum is voor meer dan 24u helemaal alleen vast te zitten in een land waar je niet wil zijn. KLM heeft blijkbaar besloten onredelijk te willen zijn.
Zoals mijn vrienden hier ze noemden: consumentenmelkers!
(Het vriendje van een Nederlands meisje dat ik hier ken is enkele weken geleden trouwens ook vastgeraakt in Shanghai, op dezelfde vluchtroute naar NZ. Hij heeft er ook de nacht moeten doorbrengen)
Weinig dat je eraan kan doen veronderstel ik, behalve je vrienden en kennissen waarschuwen voor hun praktijken. En hopen dat consumenten zich meer gaan beginnen weren tegen dergelijke schandalige.. tja.. melkerijen.
Volgend reclamespotje van Microsoft is al een stap op de goeie weg:
Het gaat om mijn taxirit tussen de luchthaven en het stadscentrum (normaal ging iemand van de universiteit mij komen afhalen van de luchthaven, maar dit moest minstens een week op voorhand aangevraagd worden. Omdat ik uiteindelijk meer dan een dag te laat aankwam, kon deze afspraak niet meer tijdig verzet worden en moest ik een taxi nemen). Iemand al ooit eens een rekeningetje van een taxichauffeur gekregen?
Daarnaast betreft het mijn overnachting de eerste nacht in NZ (hier hetzelfde verhaal, ging normaal door de unief geregeld worden, maar werd gecanceled door mijn te late aankomst + ik kon die dag van aankomst zelf ook niemand meer bereiken van de unief omdat ik hier pas om 8u s avonds toekwam). Dit is het enige aspect dat ik misschien nog kan begrijpen dat ze het niet terugbetalen. Anderzijds heb ik hen wel de website van de jeugdherberg doorgesuurd - met de prijzen, maja, kan natuurlijk niet bewijzen dat ik er echt geweest ben.
En ten derde gaat het over mijn GSM kosten in China. Normaal moet KLM je een telefoon ter beschikking stellen wanneer je zo lang vast geraakt, maar dat hebben ze niet gedaan. Ik heb dus mijn GSM moeten gebruiken, en aangezien bellen tussen China en België 5 euro per minuut kost, was dat een vrij dure grap. Omdat ik met een betaalkaart telefonee, kon ik hen enkel de roaming tarieven opsturen, en geen bewijs van concrete telefoontjes, dus wederom geweigerd...
De kosten die ik hen heb doorgerekend waren heel redelijk. Ik nam een gedeelde taxi, in plaats van een voor mezelf, ik sliep in een jeugdherberg in plaats van een hotel en ik rekende maar 50 euro gsm kosten aan, dwz tien minuten bellen, dat toch wel een absoluut minimum is voor meer dan 24u helemaal alleen vast te zitten in een land waar je niet wil zijn. KLM heeft blijkbaar besloten onredelijk te willen zijn.
Zoals mijn vrienden hier ze noemden: consumentenmelkers!
(Het vriendje van een Nederlands meisje dat ik hier ken is enkele weken geleden trouwens ook vastgeraakt in Shanghai, op dezelfde vluchtroute naar NZ. Hij heeft er ook de nacht moeten doorbrengen)
Weinig dat je eraan kan doen veronderstel ik, behalve je vrienden en kennissen waarschuwen voor hun praktijken. En hopen dat consumenten zich meer gaan beginnen weren tegen dergelijke schandalige.. tja.. melkerijen.
Volgend reclamespotje van Microsoft is al een stap op de goeie weg:
vrijdag 13 juni 2008
Tis gedaan
Gisteren n mensenrechten schendende zware dag gehad, maar nu is het normaal allemaal voorbij...
Nog even spannend mijn punten afwachten (het examen resource management bleek toch net n tikje moeilijker dan verwacht - voor iedereen trouwens, niet alleen voor mij) maar het studie gedeelte van mijn Erasmus is bij deze dus officieel gadaan.
Fiji here I come! :-)
Nog even spannend mijn punten afwachten (het examen resource management bleek toch net n tikje moeilijker dan verwacht - voor iedereen trouwens, niet alleen voor mij) maar het studie gedeelte van mijn Erasmus is bij deze dus officieel gadaan.
Fiji here I come! :-)
maandag 9 juni 2008
Examens
Ik volg hier in Nieuw Zeeland 3 vakken. 1 daarvan (Law of the armed conflict) wordt beoordeeld op basis van 2 testen, die inmiddels beide al achter de rug zijn (en best ok waren).
Voor de twee andere examens heb ik nu donderdag examen.
Nieuw Zeeland heeft speciale regeltjes wat examens betreft:
Twee examens op één dag!!
Ze zijn beide open boek.
Voor International Environmental law hebben we de vragen al op voorhand gekregen (ik herhaal: het is open boek).
Voor Resource Management law bestaat het examen uit 1 grote vraag op 50% en twee 'kleinere', beide op 25% die je zelf mag kiezen uit een reeks van 7 vragen. Gisteren kregen we een mailtje van de prof. dat als je onvoldoende tijd had om je examen in te vullen, je ook toepasselijke lesnotities mocht indienen en dat je daar ook nog punten op kon krijgen.
Men wil je de examen locatie maar maximum de avond voor het examen zelf geven. En dan nog niet per mail, nee, je moet ze zelf ergens op een groot plakbord in de universiteit gaan zoeken. Reden: zodat je niet op voorhand naar het auditorium kan gaan en spiekbriefjes onder je bank kan kleven (ik herhaal nogmaals: het is open boek).
Conclusie: Wat je hier in Auckland op je examen invult, lijkt niet zo belangrijk te zijn, de echte test is je examen te vinden!
Voor de twee andere examens heb ik nu donderdag examen.
Nieuw Zeeland heeft speciale regeltjes wat examens betreft:
Twee examens op één dag!!
Ze zijn beide open boek.
Voor International Environmental law hebben we de vragen al op voorhand gekregen (ik herhaal: het is open boek).
Voor Resource Management law bestaat het examen uit 1 grote vraag op 50% en twee 'kleinere', beide op 25% die je zelf mag kiezen uit een reeks van 7 vragen. Gisteren kregen we een mailtje van de prof. dat als je onvoldoende tijd had om je examen in te vullen, je ook toepasselijke lesnotities mocht indienen en dat je daar ook nog punten op kon krijgen.
Men wil je de examen locatie maar maximum de avond voor het examen zelf geven. En dan nog niet per mail, nee, je moet ze zelf ergens op een groot plakbord in de universiteit gaan zoeken. Reden: zodat je niet op voorhand naar het auditorium kan gaan en spiekbriefjes onder je bank kan kleven (ik herhaal nogmaals: het is open boek).
Conclusie: Wat je hier in Auckland op je examen invult, lijkt niet zo belangrijk te zijn, de echte test is je examen te vinden!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
